மறந்து போகும்

பொள்ளாச்சி போல்

நாகர்கோவிலும் மறந்து போகும்

இரவுகள்

இரவுக்கும் பகலுக்கும்

வித்தியாசம் தெரியாமல்

இந்த மனம் அலைவது

ஏன் உனக்கு புரிவதேயில்லை

where did things go wrong?

உன்னைப் போல

கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்

தொலைந்து கொண்டிருக்கிறது

என் கவிதைகளும்

உன்னைப் போல

ஒருமுறை

ஒருமுறையேனும் சொல்லலாமே

இவ்வாழ்வு என்னுடனென்று

வானவில்லாய் வந்து அடைமழையாய் செல்கிறாய்

வெள்ளத்தின்‌ சேதாரம் நீயறிவாயோ?

மீண்டும்

மறுபடியும் அதே தனிமை

உறக்கமில்லா இரவுகள்

கடந்த நினைவுகள்

தென்றலுக்கு செவி சாய்க்கும் மரங்கள்

காயப்போட்ட சட்டையின் வடிந்து கொண்டிருந்த கடைசித்துளி

ரீங்காரமிடும் கொசு

காலையைத் தேடி பயணப்படும் கடிகாரம்

இரவின் அமைதியை கிழிக்கும்

ஒன்றிரண்டு வாகனங்கள்

நீயிட்ட கடைசி முத்தத்தின் ஈரம்

நானும் அவளும்

என்னவளாய் அவளும்

அவளவனாய் நானும்